۱۴
آبانتاریخچه و قوانین وینگ چون
| داغ: |
وینــگ چــــون
وینگچون (به چینی: 永春) که معنای تحت اللفظی آن «مناجات بهاری» یا «بهار جاودانه» است)، یکی از محبوبترین سبکهای هنرهای رزمی چینی است. مطابق روایتهایی که درباره ریشه اصلی این سبک نقل میشود، یکی از راهبههای معبد شائولین به نام نگ مویی نقشی کلیدی در طراحی این سبک و آموزش آن به زنی جوان به نام وینگ چون (به معنی بهار زیبا) داشتهاست و به همین جهت به هنر نگ مویی نیز معروف است[۱].
وینگ تسون (انگلیسی: WingTsun) نوعی خاص از طرز نگارش واژه وینگ چون (انگلیسی: Wing Chun) میباشد. اگرچه این کلمه به صورت وینگ تسون نوشته میشود اما همان وینگ چون خوانده میشود.
در ایران نیز برای برای جداسازی این سیستم از سیستمهای مشابه به جای خواندن واژه Wing Tsun به صورت وینگ تسون از اصطلاح وینگ چون دبلیو تی (WT) استتفاده میکنند.
این نحوه نگارش تنها برای متمایزسازی نحوه مدرن آموزش در سیستم WingTsun با سیستمهای با نام مشابه سبک انتخاب شدهاست.
WingTsun Kung Fu یا Wing Tsun (که بطور مختصر WT نیز نوشته میشود) یکی از شاخههای وینگ چون کونگ فو است که توسط استاد بزرگ لئونگ تینگ گسترش داده شدهاست.
فهرست مندرجات
|
